Są dni w których tracimy czujność. Dajemy się podejść,
osaczyć komuś, kto akurat wymyślił sobie zepsuć nam dzień, humor. Nieświadomi
wpuszczamy go na "własne podwórko' a on zatruwa nam myśli, słowa. Wije się
obok nas niczym bluszcz, taki chwast w starannie wypielęgnowanym ogrodzie i
niszczy nasze poczucie wartości. Dlaczego? Z zazdrości, własnego tchórzostwa,
bo tak lubi, bo tak chce, bo lubi sprawiać przykrość, drażni go Twój uśmiech...
Nie wiem
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz