Zachłyśnięci codziennością,
wciąż gnamy przed siebie.
Omijamy zdarzenia, pomijamy istotne daty.
Biegniemy wciąż na oślep,
wciąż dalej i dalej, byle do przodu.
Znurzeni, niczym odurzeni,
wymawiamy się brakiem czasu,
kręcimy, kombinujemy.
W tym pędzie gubimy marzenia, nie nadąrzają nasze wspomnienia.
Bez słowa wymijamy ludzi, twierdząc, że ich nie znamy.
Traktujemy jak laki.
Nie przytulamy, nie tęsknimy.
Ta gonitwa wymusza zatracenie tego co ważne,
zagłusza człowieczeństwo....
